Olíuhlífarpípa er stálpípa sem notuð er til að styðja við brunnvegg olíu- og gashola til að tryggja eðlilega starfsemi allrar olíulindarinnar meðan á borun stendur og eftir að henni er lokið. Hver hola notar nokkur lög af fóðringu sem byggir á mismunandi bordýpt og jarðfræðilegum aðstæðum. Nota þarf sement til að sementa hlífina eftir að það hefur verið lækkað niður í holuna. Ólíkt olíurörum og borrörum er ekki hægt að endurnýta það og er einskiptisneysluefni. Þess vegna er neysla á fóðringum meira en 70% af öllum olíubrunnsrörum.
Hlíf er röð af stálpípum sem sett eru inn í boraða olíulind til að koma á stöðugleika í holunni, koma í veg fyrir að mengunarefni og vatn komist inn í olíuflæðið og koma í veg fyrir að olía síast inn í grunnvatnið. Hlífin er sett upp í lögum af hlutum með minnkandi þvermál sem eru tengd saman til að mynda hlífðarstrenginn. Hægt er að skipta hlífinni í: leiðslu, yfirborðshlíf, tæknifóður og olíulagshlíf eftir notkun.
Mismunandi gerðir af hlíf sem notaðar eru í olíuvinnsluferli:
1. Yfirborðsolíuhlíf: verndar borholur gegn mengun af grunnu vatni og gaslögum, styður brunnhausabúnað og viðheldur þyngd annarra laga fóðrunar.
2. Tæknileg olíuhlíf: Aðskilja þrýstinginn á mismunandi stigum til að auðvelda eðlilega dreifingu borvökva og vernda framleiðsluhlífina. Settu sprunguvörn, lekavörn og afturpípur í borholuna.
3. Olíulagshlíf: leiðir olíu og jarðgas úr uppistöðulónum undir yfirborði jarðar. Notað til að vernda borholur og lagað borleðju. Við framleiðslu á olíuhlíf er ytri þvermál venjulega á bilinu 114,3 mm til 508 mm.
Samkvæmt styrk stálsins sjálfs má skipta hlífinni í mismunandi stálflokka, nefnilega J55, K55, N80, L80, C90, T95, P110, Q125, V150 o.s.frv. Mismunandi brunnskilyrði og brunndýpt krefjast mismunandi stálflokka. Í ætandi umhverfi þarf einnig að hlífin sjálf hafi tæringarþol. Á stöðum með flóknar jarðfræðilegar aðstæður þarf einnig að hlífin hafi hrunseiginleika.
